کاش متوجه شویم
کارکادو: ایمنی کار از در کارخانه و معدن آغاز نمی شود و پشت همان در هم تمام نمی گردد. رساندن آدم ها به محل کار و برگرداندن سالم آنها نیز بخشی از مسئولیت محافظت از نیروی کار است.
یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی:
دوشنبه ۱۶ شهریور، ریزش معدن آلبلاغ اسفراین فاجعه ای آفرید که نه اولین حادثه مرگبار کار در ایران بود، و نه آخرینش. همان حادثه بهانه دومین یادداشت «گواهی های انسانی» شد. در آن یادداشت آمده بود «بهبود معادن اگر فقط از روی تولید، سرمایه گذاری، استخراج، و فرآوری سنجیده شود، چیز زیادی درباره ی وضع معدن کاری نمی گوید. یک سوی معدن بیشتر تولید می کند؛ سوی دیگر هنوز، با نظمی تکرارشونده، قربانی می گیرد.» مسئله فقط معدن نبود. مسئله این بود که رشد تولید دیده می شود، اما جان کسانیکه تولید می کنند در محاسبه ها گم می شود.
دقیقا ۶۸ روز بعد، در روز شنبه ۲۳ آبان، ساعت ۱۹: ۲۵، اتوبوس حامل کارکنان یک شرکت نفتی در جاده ی دشت عباس به مورموری در استان ایلام واژگون شد؛ 12 نفر کشته شدند و عده ای دیگر صدمه دیدند. 12 انسان از میان ما رفتند، 12 خانواده عزیزشان را از دست دادند و کشور قسمتی از نیروی کار باتجربه و متخصصش را. این دفعه نه در عمق معدن و نه کنار دستگاههای استخراج، بلکه در راه رفت وآمد کارکنان فاجعه رخ داد. ایمنی کار از در کارخانه و معدن آغاز نمی شود و پشت همان در هم تمام نمی گردد. رساندن آدم ها به محل کار و برگرداندن سالم آنها نیز قسمتی از مسئولیت صیانت از نیروی کار است. اعلان آمار و برگزاری عزای عمومی، جای شناسایی خطرها، اصلاح مسیرها، نظارت بر سرویسهای کارکنان و ممانعت از حادثه ی بعدی را نمی گیرد.
همزمان، در خیلی از رسانه ها بحثی داغ جریان دارد؛ احتمال جمع آوری کارت های سوخت جایگاه ها و محدودشدن دسترسی به بنزین آزاد. چرا باید دسترسی به بنزین محدود شود؟ چون در وضعیت جنگ و تحریم و تلاش دشمن برای محاصره ی دریایی ایران، منابع در دسترس نامحدود نیستند. در وضعیت عادی هم البته منابع نامحدود نیستند. این اصل ساده ی اقتصاد است که منابع محدود هستند و مصرف نمی تواند بی حساب ادامه پیدا کند. با این همه، گاهی طوری از بنزین حرف می زنند که انگار هر محدودیتی در مصرف آن، تعرض به حق طبیعی افراد است.
آن 12 کشته، از کارکنان صنعت نفت بودند؛ از همان عرصه ای که تامین انرژی کشور، همچون بنزین، به کار کارکنانش وابسته است. بنزین فقط از چاه نفت و پالایشگاه و سرمایه گذاری بیرون نمی آید. آدم هایی باید بیاموزند، تجربه کنند، کار کنند، و هر روز به محل کارشان برسند تا این چرخ بچرخد. نیروی متخصص را هم نمی توان هر وقت کم آمد، از جایی برداشت و جای خالی اش را پر کرد. تربیت و تجربه ی او زمان و منابع می خواهد؛ مرگ او هم برای خانواده جبران ناپذیر است و هم برای کشور پرهزینه.
حتی اگر به گونه ای ضد انسانی ارزش انسانی جان ها را نادیده بگیریم، حتی اگر فقط به فکر بنزین بیشتر برای خودمان باشیم، باز هم باید برای حفظ جان نیروی کار جدی تر تلاش نماییم. این حسابگری ارزش جان انسان را تعیین نمی کند؛ فقط نشان داده است که بی توجهی به ایمنی، حتی با منطق منفعت طلبی هم سازگار نیست. ما نه جنگ را درست حس کرده ایم، نه تحریم و محاصره را، نه محدودیت منابع را، نه ارزش نیروی متخصص را، و نه ضرورت انسانی پیش گیری از فاجعه های کاری قابل پیش بینی را. این خوب نیست.
منبع: کارکادو
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب