ماکان هنوز در بین وسایلش پیداست
به گزارش کارکادو، یک چسب معمولی بود؛ همان چیزی که یکروز میان وسایل ماکان نصیری جا مانده بود. حالا همان چسب، اسم ماکان را با خودش دارد.
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و ادب، زینب آزاد:
وقتی عکس را دیدم، چند ثانیه فقط به همان چسب نگاه کردم.
یک چسب معمولی است. از همان هایی که احتمالا بارها از کنارشان رد شده ایم، برداشته ایم، بهره برده ایم و بعد هم گذاشته ایم گوشه ای. چیزی نیست که معمولا کسی بخواهد از آن خاطره بسازد.
اما این یکی فرق دارد. این چسب، یکروز جزو وسایل ماکان نصیری بوده است.
ماکان را که نمی شود از روی یک تکه چسب شناخت. برای شناختن ماکان باید سراغ آدم هایی رفت که صدایش را شنیده اند، کنارش نشسته اند، خندیدن و راه رفتنش را دیده اند. باید رفت سراغ خانواده اش؛ سراغ اتاقش، وسایلش، چیزهایی که پس از رفتنش مانده و حالا هرکدامشان می توانند آدم را برای چند دقیقه از این دنیا جدا کنند و برگردانند به روزهایی که ماکان هنوز بود.
ولی من حالا فقط همین چسب را دارم. چسبی که شاید آن روز برای ماکان هیچ اهمیتی نداشته. شاید برداشته و گذاشته داخل کیفش. شاید لازم داشته چیزی را بچسباند. شاید هم اصلاً یادش نبوده که چنین چیزی همراهش است. بعد، حمله به مدرسه شجره طیبه میناب صورت گرفت و ماکان دیگر برنگشت.
از آن روز به بعد، چیزهای معمولی دیگر معمولی نیستند. همان کیف، همان لباس، همان وسایلی که تا پیش از آن فقط وسیله بودند، تبدیل می شوند به نشانه. به چیزی که می شود ساعت ها نگاهش کرد و دنبال صاحبش گشت. این چسب هم یکی از همان هاست. اما قصه اش همین جا تمام نشده است.
شرکت رازی آمده اسم ماکان را روی بسته بندی همین محصول گذاشته است. حالا همان چیزی که یکروز نمونه ای از آن در وسایل ماکان بوده، با نام خودش باردیگر جلوی چشم ماست. «ماکان نصیری» دو کلمه.
ولی برای من، وقتی می دانم این اسم کنار داستان آن چسب قرار گرفته، دیگر فقط اسم نیست. یک باره آن تکه چسب از روی میز و داخل کیف و میان وسایل روزمره بیرون می آید و می رود وسط زندگی یک پسربچه که یکروز از خانه بیرون رفت و قرار نبود دیگر به خانه برگردد.
این قسمت ماجرا برایم عجیب است؛ این که گاهی یک آدم با بزرگ ترین علائم در یاد ما نمی ماند. با چیزهای خیلی کوچک می ماند: یک عکس، یک دست خط، یک لباس، یک وسیله که گوشه ای افتاده و هنوز کسی دلش نیامده جمعش کند و حالا یک چسب؛ چسبی که اگر صاحبش هنوز بود، شاید اصلاً نگاهش هم نمی کرد. ولی اکنون من به آن نگاه می کنم و به ماکان فکر می کنم. به این که چند وقت قبل، این وسیله در بین وسایل او بوده و امروز، اسم او روی بسته بندی اش نشسته است.
انگار ماکان یک دفعه دیگر برگشته؛ نه خودش، نه با صدایش، نه با قدم هایش، فقط با اسمش، روی یک بسته چسب.
شاید همین است که این تصویر را برای من از یک عکس ساده جدا می کند؛ این که پشت این بسته، یک بچه ایستاده که روزی این چسب را در وسایلش داشته و امروز، ما فقط می توانیم اسمش را ببینیم و حدس بزنیم اگر خودش این تصویر را می دید، چه می گفت.
منبع: karkado.ir
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب