گواهی های انسانی، ۶۳
تاب آوری و پیروزی
کارکادو: هجوم پیام های تخفیف، برعکس ظاهر فریبنده شان، شاید بیشتر از هر چیز از خالی شدن جیب مردم و دشواری فروش در اقتصاد جنگ زده خبر بدهند.
یادداشت مهمان، کورش علیانی، فعال فرهنگی:
این روزها تلفن من پر شده از اعلان های تخفیف فروشگاه های اینترنتی ایرانی. گاهی یک فروشگاه در یکروز چند بار پیام می فرستد؛ این کالا ارزان تر شد، آن خدمت را با تخفیف بخرید، این فرصت را از دست ندهید. اگر فقط به ظاهر پیام ها نگاه نماییم، انگار موجی از مهربانی راه افتاده است. اما این موسسه ها بنگاه خیریه نیستند. این همه اصرار برای فروختن، بیشتر از آنکه از بخشندگی خبر بدهد، از دشواری فروش حکایت می کند.
مسئله روشن است. کالا هست، نیاز هم هست، اما خرید کم می شود. مردم در مقایسه با قبل به آن اندازه خرید نمی کنند. نه به این علت که تمایلی به خرید ندارند، بلکه چون به اندازه قبل پول ندارند. بحران فروش، بروز کاهش قدرت خرید مردم روی نمودارها است. فروشنده برای آنکه جنسش را بفروشد، قیمت را پایین می آورد، یا با آن بازی می کند، و مشتری را صدا می زند. تخفیف در این وضعیت هدیه نیست؛ تلاشی است برای رساندن کالای مانده به درآمد حاصل از فروش. هر پیام تازه تخفیف یا طرح فروش قسطی، کوشش دیگری است برای پیدا کردن خریداری که هنوز توان پرداخت دارد.
در تهران آبان ۱۴۰۵ نمی توان این فشار را جدا از جنگ دید. حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، تحریمها، محاصره دریایی، و اختلال در مسیرهای دادوستد، تامین کالا و ادامه فعالیت اقتصادی را دشوار کرده اند. هزینه های جنگ فقط هزینه های میدان نبرد نیستند. هر اختلال در حمل و نقل، هر محدودیت در واردات و مبادله، سر انجام به سبد خرید خانوار می رسد. این فشارها قدرت خرید را می فرسایند و بازار را با مشتریانی با توان خرید کاسته شده مواجه می کند.
نکته جالب اینست که جهش در تعداد اعلان های تخفیف به فروشندگان ایرانی محدود نیست. شرکت های بزرگ نرم افزار و هوش مصنوعی، از گوگل تا اوپن ای آی، هم مدام برای اشتراک و خدماتشان آگهی تخفیف می فرستند. این ها هم خیریه نیستند. وقتی شرکتی بارها برای گرفتن پول از مشتری تلاش می کند، باید پرسید آیا پای فروشش لنگ شده؟ این اعلان ها به تنهایی آمار فروش نیستند، اما می توانند نشانه ای از همان فشار باشند.
اقتصاد آن سوی جنگ هم بیرون از میدان پیامدها نیست. کنترل تنگه هرمز به دست ایران و فشار بر عبور انرژی و کالا، هزینه تجارت، حمل و نقل، و تولید را برای دیگر کشورها بالا می برد. وقتی هزینه زندگی بالا می رود، قدرت خرید خانوارهای اروپائی و آمریکایی هم زیر فشار قرار می گیرد. جنگی که گمان می کردند ایران را به زانو درآورد، هزینه های خودش را به سمت آغازکنندگانش برگردانده است.
جنگ به هر دو طرف لطمه می زند، اما دو برنده ندارد. شاخص پیروزی میزان خسارت ها نیست. سوال اینست که کدام جامعه می تواند زیر فشار، زندگی مردم، تولید، پیوندهای اجتماعی، و توان بازسازی خویش را حفظ کند. تاب آوری یعنی نگذاریم جنگ زندگی را از کار بیندازد. و باید دانست که جنگ های این روزها، جنگ های تاب آوری هستند. در چنین جنگی فقط سلاح ها تعیین کننده نیستند؛ کارکرد نانوایی ها، کارخانه ها، مدرسه ها، و خانه ها و صد البته تجمع ها هم بخشی از حقیقت میدان است. ممکنست صفحه تلفن از میدان نبرد دور باشد، اما نشانه های فشار اقتصادی جنگ، بشکلی کاملا ملموس تا همان صفحه هم می رسند.
بطور خلاصه و باید دانست که جنگ های این روزها، جنگ های تاب آوری هستند. در چنین جنگی فقط اسلحه ها تعیین کننده نیستند؛ کارکرد نانوایی ها، کارخانه ها، مدرسه ها، و خانه ها و صد البته تجمع ها هم بخشی از حقیقت میدان است.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب